راز و نیاز لقمان سرخسی با پروردگار

هوش مصنوعی: لقمان می‌گوید: ای پروردگار، من پیر و گمراه شده‌ام و راه خود را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر کسی به سن سالخوردگی برسد، باید او را خوشحال کنند و اجازه بدهند که آزاد باشد و به زندگی‌اش ادامه دهد.

ای پادشاه ، من جوانیم را در بندگی تو گذرانده‌ام و اکنون موهای سیاهم همچون برف سفید شده است.

هوش مصنوعی: من درد و رنج زیادی را تحمل کرده‌ام، اما به من شادی و آرامش عطا کن تا بتوانم راحت و آزاد زندگی کنم.

هوش مصنوعی: پیامی از یک ندا کننده می‌رسد که به افراد می‌گوید، ای کسانی که در حرم اقدس هستید، هر کسی که می‌خواهد از بندگی رهایی یابد، باید خاص و ویژه باشد.

هوش مصنوعی: فراموش کن که عقل چگونه کار می‌کند و از مسئولیت‌های خود دست بکش. در این مسیر، به دلیل اینکه پیش روی تو فرازهایی وجود دارد، گام بردار.

هوش مصنوعی: خداوند فرمود: پس من تو را همواره می‌طلبم و عقل و مسئولیت من نباید وجود داشته باشد، و بس.

هوش مصنوعی: پس از آنکه از مسئولیت‌ها و عقلانیت خارج شد، با شادی و شوق پا کوبان، در حالت جنون و شادی دست می‌زد.

هوش مصنوعی: گفت حالا نمی‌دانم من چه کسی هستم، من بنده‌ای از بار نیستم، پس پس چه کسی هستم؟

هوش مصنوعی: در این دنیا، وقتی که انسان به خدمت و بندگی مشغول می‌شود، دیگر احساس آزادی نمی‌کند و در دلش نه جای غمی باقی می‌ماند و نه شادی. او به‌طور کامل در این بندگی غرق شده است.

هوش مصنوعی: من بدون ویژگی و توصیف شدم، اما در عین حال، بدون ویژگی و صفت نمانده‌ام. عارف هستم، اما دانشی و معرفتی ندارم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم تو چه کسی هستی و آیا من همانی هستم که تو می‌گویی. در تو غرق شده‌ام و به قدری جذب تو شده‌ام که خودم را گم کرده‌ام.