نکته‌ای که شیخ بصره از رابعه پرسید

هوش مصنوعی: شیخ بصره به ملاقات رابعه می‌رود و به او می‌گوید: ای کسی که در عشق تجربه و دانش داری.

هوش مصنوعی: موضوعی وجود دارد که نه در کلام هیچ‌کس شنیده‌ای، نه در نوشته‌ها خوانده‌ای و نه به چشم خود دیده‌ای.

هوش مصنوعی: این احساس شوق و عشق در من به قدری قوی است که نمی‌توانم آن را پنهان کنم. این عشق به تو باعث شده که وجودم روشن و پرطراوت شود.

هوش مصنوعی: رابعه به او گفت: ای استاد، مدت زیادی است که من دلم دچار تردید و جدایی‌های زیادی شده است.

هوش مصنوعی: من از دست دادم و فروختم، اما قلبم شاد شد. دو برابر آنچه که انتظار داشتم، به دست آوردم.

هوش مصنوعی: در آن زمان نتوانستم هر دو را با هم در یک دست بگیرم، اما اکنون یکی را در این دستم دارم و دیگری را در دست دیگرم.

هوش مصنوعی: چون ترسیدم که اگر نقره دو شود، آن‌گاه راهزن می‌شود و نمی‌توان آن را نگه‌داشت.

هوش مصنوعی: انسان در این دنیا با تمام وجود خود در سختی و مشکلات قرار می‌گیرد و برای خود هزاران چالش و دام متفاوت ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: انسان ممکن است برای به دست آوردن ثروت از راه‌های نادرست تلاش کند، اما در پایان این تلاش‌ها تنها به مرگ و نابودی خواهد انجامید و نتیجه‌ای مثبت نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: کسی که حق او به ارث می‌رسد، ثروت حلالش باقی می‌ماند و او در سختی‌ها و مشکلات باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: ای کسی که دل خود را به خاطر عشق، مانند شمعی در آتش به شعله‌ور درآورده‌ای، چرا که برای به دست آوردن زر و ثروت، خود را به سیمرغ فروخته‌ای.

هوش مصنوعی: در این راه، جایی برای موی در (بخشش و جوانمردی) نیست و هیچ‌کس گنج و زیبایی طلا را ندارد.

هوش مصنوعی: اگر در راه قدم برداری، مانند مور که از یک مو هم می‌توانند تو را با زور بگیرند.

هوش مصنوعی: هیچ کس جرأت ورود به این مکان را ندارد، حتی به اندازهٔ یک موی باریک؛ در اینجا کسی نمی‌تواند این را تحمل کند.