حکایت مادری که فرزندش در آب افتاد

هوش مصنوعی: مادری وقتی که فرزندش به درون آب افتاد، قلبش پر از آشفتگی و نگرانی شد.

بناب = عمق و ته آب

ناو = آبراه

هوش مصنوعی: آب به عقب برگشت و آن کودک گرامی هم بر روی آن آب به عقب رفت.

هوش مصنوعی: مادرش در جستجوی او برآمد و وقتی که او را پیدا کرد، با محبت و احساس او را در آغوش گرفت و دلداریش داد.

هوش مصنوعی: ای که به خاطر محبت مادران، این دریای پرخطر را به ما داده‌ای، همچون یک کشتی بزرگ هستی.

هوش مصنوعی: وقتی در گرداب حیرت و سرگردانی گرفتار می‌شویم، در برابر امواج آب حسرت احساس ناامیدی و اندوه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: مانند کودکی که در آب گیرافتاده و نمی‌داند چه کند، ما نیز به شدت از ناراحتی و پریشانی دست و پا می‌زنیم و گیج و سردرگم هستیم.

هوش مصنوعی: ای نفس، تو که برای کودکان مهربانی، خودت را در دریای محبت غرق کن و به آن‌ها توجه کن.

هوش مصنوعی: لطف و کرم خودت را بر قلب ستم‌دیده ما نازل کن و ما را از این وضعیت سخت نجات بده.

هوش مصنوعی: ای کرم، شیر ما را از سینه‌ات نگیر و سفره‌ات را از ما برندار.

هوش مصنوعی: تو بالاتر از توصیف و درک هستی و از ویژگی‌های توصیف‌کنندگان صاف و پاک فرارفته‌ای.

فتراک = تسمه ودوال که ازعقب زین اسب می آویزندوبا آن چیزی به ترک میبندند

هوش مصنوعی: خاک تو باعث شده که دوستان خوب و پاک تو شکل بگیرند و افراد دنیا نیز به زمین تو تعلق دارند.

هوش مصنوعی: هر کسی که در دنیای خاکی است، لزوماً دوست تو نیست و ممکن است دشمن تو باشد، در حالی که افرادی که تو را دوست دارند، ممکن است در میان آن‌ها باشند.

هوش مصنوعی: ابتدا بوبکر و در انتها مرتضا، چهار پایه‌ی کعبه‌ی صداقت و خلوص هستند.

هوش مصنوعی: یکی از آن‌ها در راستگویی، رازها را حفظ می‌کند و مانند یک وزیر عمل می‌کند، و دیگری در عدالت، همچون خورشید روشنی‌بخش است.

هوش مصنوعی: یکی از آن‌ها دریایی از شرم و حیای انسانی است، و دیگری پادشاهی است علم‌دوست و بخشنده.