گفتار مردی راه‌بین هنگام مرگ

هوش مصنوعی: وقتی به مرگ نزدیک می‌شوی و راه‌ها را به هم پیچیده می‌بینی، می‌گویی: از آنجا که راهی ندارم، وسایل و تجهیزات لازم را هم با خود نمی‌آورم.

هوش مصنوعی: به خاطر شرمندگی و خجالت، از خودم دوری کرده‌ام و بعد از آن به یک موفقیت دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: من یک شیشه پر از اشک دارم و هم‌چنین پارچه‌ی کهنه‌ای برای کفن.

هوش مصنوعی: اگر در آغاز به خاطر اشک‌های من، خون به شما بدهید، در پایان سرم را روی آن خشت بگذارید.

هوش مصنوعی: من در آب چشمانم غرق شده‌ام و افسوس که تمام وجودم در همین حال غوطه‌ور است.

هوش مصنوعی: وقتی که آن کفن را بر تنم بپوشید، خواهش می‌کنم که زود مرا آماده تسلیم کنید و سپس به خاک بسپارید.

هوش مصنوعی: اگر چنین کنید، تا روز قیامت بارانی بر سر خاک من نبارد جز اندوه و حسرت.

هوش مصنوعی: می‌دانی این همه افسوس و ناله برای چیست؟ مثل پشه‌ای که در مقابل باد نتوانست زندگی کند.

هوش مصنوعی: سایه به دنبال ارتباط با خورشید است، ولی هرگز به آن نمی‌رسد. این آرزو، خیال و غیرممکن است.

هوش مصنوعی: اگرچه این موضوع به وضوح غیرممکن به نظر می‌رسد، اما او تنها به فکر داشتن یک ذهنیت غیرممکن است.

هوش مصنوعی: هر کس که در این فکر نباشد که سر او بهتر از این فکر باشد، پس هیچ فکر دیگری برای او بهتر نخواهد بود.

هوش مصنوعی: هر لحظه برایم دشوارتر می‌شود، زیرا وقتی که می‌خواهم از این مشکل خلاص شوم، قلبم دچار تردید می‌شود.

هوش مصنوعی: کیست که مانند من، تنها و بی‌یار، با لب‌های خشک در دریا غرق شود؟

هوش مصنوعی: من نه کسی را به راز خود نزدیک می‌کنم و نه با کسی به درد و دل می‌نشینم.

هوش مصنوعی: نه آرزوی محبوبی مرا به جلو می‌برد، و نه تاریکی تنهایی‌ام آرامش می‌دهد.

هوش مصنوعی: نه دل کسی را می‌خواهم و نه دل خود را، نه سر نیک را می‌پسندم و نه سر بد را.

هوش مصنوعی: من نه به خاطر لقمه‌ای که از طرف سلطان به من می‌رسد دل خوش کرده‌ام، نه به خاطر پشت‌گرمی و حمایت درباریان.

هوش مصنوعی: من نه می‌توانم به تنهایی صبر کنم و نه می‌توانم برای یک لحظه از دیگران دوری کنم.

هوش مصنوعی: حال من کاملاً آشفته و به هم ریخته است، درست مانند آن پیرمرد که از خود خبر داد.