(۱۲) حکایت شبلی رحمة الله علیه

وقتی شور و حالِ عرفانیِ شبلی بیشتر و شدیدتر شد، او را به زور گرفتند و به بند کشیدند.

ناگهان گروهی نزد او آمدند و در کنارش ایستادند تا او را تماشا کنند.

شبلی که سخن‌گویی توانا بود، به آنان گفت: شما کیستید؟ زود بگویید چه می‌خواهید و چه نسبتی با من دارید.

همه گفتند: ما گروهی از دوستان تو هستیم؛ ما جز راهِ دوستی با تو، راه دیگری نمی‌شناسیم.

وقتی شبلی این سخن را از آنان شنید، ناگهان شروع کرد به سنگ پرتاب کردن به سویشان.

همین که دوستانش سنگ‌ها را دیدند، از ترسِ سنگ‌ها فرار کردند و از نزد او گریختند.

آن‌گاه شبلی زبان گشود و گفت: ای گروهی که همه با هم دروغگو و گمراهید!

اگر واقعاً ادعا می‌کنید که با من دوستید، پس چرا، ای آدم‌های پست، از من گریختید؟

مگر می‌شود آدم از زخمِ دوست فرار کند؟ چرا که زخمِ دوست، در حقیقت رحم و لطف اوست.

وقتی ابلیس زخم و خشمِ دوست را دید، فرار نکرد؛ بلکه از همان زخم، صدها درمان و مرهم به دست آورد.

هر زخمی را که او بر جانت وارد می‌کند، با جان و دل بپذیر؛ زیرا اگر او زخمی بر روح و جانت زده، حتماً آن زخم را به مصلحت و نیکی زده است.

اگر حتی ذره‌ای از عشق حقیقی در تو پدیدار شود، چنان مشتاق آن می‌شوی که برای رسیدن به آن، حاضری با صد جان، همهٔ زخم‌ها را بخری و تحمل کنی.

تو خیال می‌کنی زخمی که او می‌زند، بی‌هزینه و رایگان است؟ نه؛ بهای آن، هزاران سال عبادت و بندگی است.

هرچند ابلیس هزاران سال خدا را عبادت کرده بود، اما همهٔ آن عبادت‌ها بهای یک لعنت شد.

اگر می‌خواهی در راه خدا مردِ واقعی و شایسته باشی، باید آن‌قدر استوار باشی که اگر به تو گفتند: «تو شایستهٔ ما نیستی»، باز هم از راهِ عشق و بندگی دست نکشی.

ای عزیز، داستان ابلیس را بشنو و برای لحظه‌ای پرده‌های فریب و ظاهرگرایی را کنار بگذار و حقیقت آن را بشنو.

اگر این ویژگی و مردانگی را زمانی در تو می‌دیدند، هر لحظه به دست تو جهانی زنده می‌شد.

ابلیس، هرچند از درگاه خدا رانده و ملعون شده است، اما همیشه در برابر پادشاهِ حقیقی، یعنی خداوند، حضور دارد.

پس چرا شب و روز او را لعنت می‌کنی؟ بهتر است از ابلیس، دست‌کم درسِ مسلمانی و بندگی بیاموزی.