(۲) حکایت ابرهیم علیه السلام با نمرود

هوش مصنوعی: آیا نمرود را به یاد داری که پس از هشتصد سال زندگی، چهره‌اش دگرگون شد و حال او نیز تغییر کرد؟

هوش مصنوعی: هرچند او بسیار بزرگ و قدرتمند بود، اما یک موجود کوچک هم می‌توانست او را تحت تاثیر قرار دهد و به زحمت بیندازد.

هوش مصنوعی: او به یقین رسید که به خاطر انکارش، خداوند این پشه را به وجود آورده است تا او را به تفکر وا دارد.

هوش مصنوعی: به ابراهیم گفت: او که نمایان است، گنجینه‌ام اکنون بیش از هزار است.

هوش مصنوعی: همه چیز پر از طلا و جواهر است و اگر بخواهم، همه را به تو می‌دهم. فقط یک دعا برایم بکن!

هوش مصنوعی: تا زمانی که خداوند با لطف و رحمتش، نور ایمانم را کامل کند.

هوش مصنوعی: خلیل در آن مکان بر زمین نشست و زبان به سخن گشود و گفت: ای کسی که پاک و نیکو هستی، و به دست تو همه‌چیز است.

هوش مصنوعی: دل این غافل را رها کن و با جنبش زنجیر، در را باز کن.

هوش مصنوعی: با قدرت و بخشش خود، جان او را که به بت‌پرستی مشغول است تازه کن و از دنیا نبر.

هوش مصنوعی: این پیام از سوی خداوند به پیامبر است که او را به بی‌نیازی از نگرانی‌های دنیا دعوت می‌کند و به او می‌گوید که این بار از سختی‌ها و رنج‌ها کاسته شده و باید از آن‌ها فاصله بگیرد.

هوش مصنوعی: ما به اندازه‌ای که باید، ایمان نداریم؛ چرا که این گوهر ارزشمند ایمان، موهبتی است که از طرف خداوند به ما داده شده است.

هوش مصنوعی: وقتی که بخواهیم دستوری صادر کنیم، ترس از یک مسلمان، ما را وادار به عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: افراد بزرگ و قدرتمند که توانایی خود را شناختند، نه در شب خوابیده و نه در روز استراحت کردند.

هوش مصنوعی: همه مانند افرادی نابینا هستند که از جزئیات و رازهای پنهان بی‌خبرند، و به همین دلیل سرگردان و آشفته‌اند، مانند پرگاری که در حال حرکت به دور خودش می‌چرخد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از پایان کار خود آگاهی ندارد و در آن لحظه تنها چیزی که باقی می‌ماند، ترس و خطر است.