غزل شمارهٔ ۸۹

هوش مصنوعی: کاهش و فانی شدن برای من نشانه‌ی دین من است و از دست رفتن در وجود، راه و روش من به شمار می‌رود.

هوش مصنوعی: حالم به قدری بد است که نمی‌توانم آن را به زبانی توصیف کنم. چیزی که می‌تواند حال مرا نشان دهد، اشک‌های خونین من است.

هوش مصنوعی: کار من با مردم به گونه‌ای است که هم طرفدار و هم مخالف وجود دارند و نفرین من بر افرادی است که به خداوند کافرند.

هوش مصنوعی: هرچند که پیاده به سوی دوست می‌روم، اما خوشحالی و شادابی به مانند سبز و خرم بودن چمن، همواره با من است.

هوش مصنوعی: از درش بادی می‌وزد که برای من مانند سرمه‌ای است که چشم‌های بینا را می‌سازد.

هوش مصنوعی: وقتی به یک لحظه نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم که صد دنیا را پشت سر گذاشته‌ام، اما در واقع هنوز در ابتدای مسیرم قرار دارم.

هوش مصنوعی: من چرا باید به دور دنیا سفر کنم، در حالی که دوست من در قلبم و در وجودم حضور دارد؟

هوش مصنوعی: عشق تو برای من آنقدر باارزش است که حتی اگر به نظر بیاید که کفر است، من با کمال میل صدبار آن را قبول می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر بخاطر عشق تو بسوزم، این کار درست است؛ زیرا آتش عشق تو برای من آرامش‌دهنده است.

هوش مصنوعی: دلی که به خاطر عشق، پر از درد و غم شده، یادآور این است که عشق می‌تواند انسان را به شدت تحت تأثیر قرار دهد؛ به گونه‌ای که حتی کوششی برای آرامش در زندگی نیست و سختی‌هایی را به همراه دارد.