غزل شمارهٔ ۸۲۲

هوش مصنوعی: گاهی با دندان خود در باغ عدن می‌شکنی و گاهی با مژگان خود در صفای ختن.

هوش مصنوعی: هرگاه لب‌های تو مانند لاله‌ها باز شود، در روزی که بازار یاسمن‌ها رواج دارد، تو گل‌های یاسمن را می‌شکنی.

هوش مصنوعی: گاهی چهره‌ات را همچون ماه نشان می‌دهی و زیبایی‌ات همچون شکوفه‌ی نسترن است.

هوش مصنوعی: هر گلی که در چمن زیبایی‌اش را نمایان می‌کند، به خاطر طعنه و سخنان ناگوار، از جایش کنده می‌شود.

هوش مصنوعی: عشق و جذابیت تو، مانند طره‌ای از موهای سیاه که زیبایی را دوچندان می‌کند، جان من را به خود می‌کشد و وجودم را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: با بازی با زلف‌هایت، ما هم همه‌ی عهد و پیمان‌هایمان را می‌شکنیم.

هوش مصنوعی: دلیل قوت و آرامشم از نیش زهرآگین چشمان توست، زیرا تو تمام وجود و روح من را می‌شکنی.

هوش مصنوعی: داستان دزدان جادوگری را که به خاطر دو جادو شکست خورده‌اند، روایت کن.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر ناز و نازپروری با عطار (شاعر) ارتباط برقرار نکنی، ارزش خودت و او را زیر سؤال خواهی برد و خود را شکست می‌زنی.