غزل شمارهٔ ۸۱

هوش مصنوعی: هر هیجان و آشفتگی‌ای که در دنیا وجود دارد، ناشی از نگاه فریبنده و جذاب محبوب است.

هوش مصنوعی: گفتم که لب او منبع جان من است، اما خرد به من گفت: جان چیست؟ چرا درباره‌اش صحبت می‌کنی؟ جان چه جایگاهی دارد؟

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانی توصیفش کنی، زیرا هرچه بگویی، دیگران خواهند گفت که نگو، زیرا او فراتر از آنچه تو می‌گویی است.

هوش مصنوعی: اگر غم‌هایش را به فروش بگذارند، بخر! چون هنوز رایگان است و ارزش دارد.

هوش مصنوعی: در عشق، از خود گذشتگی و سرگیجه‌ای که به دنبال آن می‌آید، ارزش زندگی را به شکل جاودانی نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: وقتی در عشق به کسی دست پیدا نمی‌کنی، بدان که آن یار دلنشین و زیبا نیز به نوعی نامشخص و پنهان است.

هوش مصنوعی: تو تجلی زیبایی اویی و هر چیزی که در تو هست، منعکس‌کنندهٔ تمام جهان است.

هوش مصنوعی: ای ساقی، از تو خواهش می‌کنم که به ما شراب سبک و آسان بنوشانی، زیرا که سر من بر اثر می سنگین و سنگین‌تر شده است.

هوش مصنوعی: در ظرفی که نمایانگر جهان است، آن نوشیدنی را بریز که چیزی است با ارزش‌تر از جان و زندگی.

هوش مصنوعی: ای نوازنده‌ی دلنشین، امشب را به عشق و شادمانی بگذران و برای عاشقان موزیک بزن.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم دربارهٔ گذشته و آنچه هنوز به دست نیامده صحبت کنم، زیرا اکنون تمام تمرکز من بر روی همین لحظه و آنچه در حال حاضر دارم، است.

هوش مصنوعی: ما برای ماجراها و اتفاقات این دنیا اهمیتی قائل نیستیم؛ آنچه که برای ما اهمیت دارد، عشق و محبت یار مهربانمان است.

هوش مصنوعی: این کار مربوط به تو نیست، سکوت کن؛ زیرا این مسیر برای کسانی است که در راه خود پیش می‌روند.

هوش مصنوعی: این کار بزرگی است که عطار انجام داده و این موضوع تنها در حد کلام و گفتار نیست.