غزل شمارهٔ ۷۹۶

هوش مصنوعی: ای جان من، تو حقیقت وجود منی و فراتر از آنچه که می‌توان تصور کرد. اگر از وجودم خارج شوی، چه چیزی باقی می‌ماند و تو از این وجود فراتر هستی.

هوش مصنوعی: روح من به چیزی آگاه می‌شود، ولی نه تو به‌راستی آن چیزی هستی و نه آن چه هستی، یا جان من.

هوش مصنوعی: به اندازه توانم در جستجوی همه چیز در جهان تلاش کردم، حالا که نگاه می‌کنم متوجه می‌شوم که خود تو همه چیز را در بر داری.

هوش مصنوعی: تو گنجی بسیار ارزشمند و پنهان داری که مملو از راز و رمز است و هیچ‌کس تا به حال راز این گنج را ندانسته است.

هوش مصنوعی: من و عقل و جانم در حیرت و شگفتی به سر می‌بریم، زیرا چیزی در این پنهانی وجود دارد که به وضوح نمایان است.

هوش مصنوعی: چیزی که به عمق وجود من و روح من مربوط می‌شد و از من می‌ریخت، باعث شد که من از خودم بگذرم و به مرحله‌ای بالاتر وارد شوم؛ حالا من در کیفیت جدیدی هستم و تو خودت بهتر می‌دانی.

هوش مصنوعی: من زیبایی‌های خود را مانند دستاری بر سر راهت قرار دادم تا بوی خوشی که از خودت ساطع می‌شود را حس کنم و به سوی تو بیفتم.

هوش مصنوعی: در دنیای پر از مشکلات و چالش‌ها، هیچ‌گاه احساس راحتی و آزادی نمی‌کنم. اگر بتوانی مرا از این وضعیت نجات بدهی، بدان که من از خودم گذشته‌ام و دیگر هیچ چیزی برایم اهمیت ندارد.

هوش مصنوعی: عطار کاملاً از خود بی‌خبر و فارغ گشته است و بویی از دنیای ناشناخته‌ها برایش فرستاده شده است که نشان‌دهنده‌ی عمق عدم وجودش است.