غزل شمارهٔ ۷۸۵

هوش مصنوعی: همیشه در حال خوشحالی و شادابی هستم و با رفتار درست و مطابق با اصول، در میان مردم حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهی که من طعم عشق را بچشم و در حال سرخوشی غرق شوم و به سمت انجام امور و کارهایم هدایت شوی.

هوش مصنوعی: گاهی مرا از بی‌ایمانی به دینداری می‌کشانی و گاهی من را از کنار خانه‌ی کعبه به چهارپایه‌ی می‌کشی.

هوش مصنوعی: گاه از راه یقین دورم می‌کنی و گاه مرا در مسیر اسرار قرار می‌دهی.

هوش مصنوعی: گاهی به جای عبادت در مسجد، به میخانه می‌روم و گاهی هم به دور از هیاهو در غاری تنهایی می‌کشوم.

هوش مصنوعی: وقتی که از اسلام، لطافت و زیبایی آن به زشتی و ننگ تبدیل شود، آن‌گاه به سمت کفر و دوری از ایمان می‌رویم.

هوش مصنوعی: هر زمان که نمی‌خواهی که من در راه دین قدم بردارم، مرا از بین می‌بری و به دست دشمنان میری.

هوش مصنوعی: در این واقعه، به حدی افراد با دانش و حقیقت‌جو را به دار می‌آورند که دیگر هیچ نشانه‌ای از آنها باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: ای دل غم‌زده، اگر در مسیر زندگی با مشکلاتی روبه‌رو هستی، باید سختی‌ها را به جان خرید و بار سنگین زندگی را به دوش بکشی.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به وصال محبوبش، شب و روز مثل گل باغ، رنج و سختی را تحمل می‌کند.

هوش مصنوعی: در دل خود آتش عشق را روشن نگه‌دار و در برابر چشمان بی‌خبر دیگران، خود را پنهان کن.

هوش مصنوعی: عطر عشق را بپراکن و باده‌ای بر صورت محبوب بمال.

هوش مصنوعی: غم معشوق که باعث خوشحالی دل است، در مسیر عشق مانند عطار است که به حرکت خود ادامه می‌دهد.