غزل شمارهٔ ۷۵۲

هوش مصنوعی: از من که بی‌خبر هستی چه خواسته‌ای داری؟ من در آتش احساساتم سوخته‌ام، پس چه چیزی را دنبال می‌کنی؟

هوش مصنوعی: گرچه من مانند یک شهباز (پرنده‌ای بزرگ و قوی) در علم و معرفت پرواز می‌کردم، اما اکنون بال و پرم را از دست داده‌ام. چه چیزی را می‌خواهی یا به دنبال چه هستی؟

هوش مصنوعی: من از همه چیز و هیچ‌چیز در این دو جهان جدا شدم، حالا دیگر از من چه می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: به شدت در جستجوی تو هستم و به حالتی مانند گوی در راه تو گم شده‌ام. نمی‌دانم که تو به دنبال چه چیزی هستی و من چگونه می‌توانم به تو کمک کنم.

هوش مصنوعی: می‌پرسی از من که در عشق تو چرا هر روز بیشتر بی‌تاب و بی‌قراری می‌کنم؟

هوش مصنوعی: من به خاطر تو و به عشق تو سرم را پایین آورده‌ام و جانم را فدای تو کرده‌ام، حالا تو چه چیزی از من می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که من به دنبال درد تو هستم، اما این درد بیشتر از این چیزی که می‌کنی، چه دردی است که می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: دل من از درد تو پر شده و هر شب و روز در حال نوحه‌سرایی هستم. چه چیزی را می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: من در گمراهی ناشی از عشق به تو مانده‌ام و نمی‌دانم که به دنبال چه چیزی هستی.

هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن و دیگر بیشتر از این به پرده‌داری من ادامه نده، چه چیزی را دنبال می‌کنی؟

هوش مصنوعی: چند وقت می‌توانم بدون دل و جانم بدون تو زندگی کنم؟ به چه چیزی امیدوار هستی وقتی که من در این حال و احوال سرگردانم؟

هوش مصنوعی: بدون تو، عطار (شاعر) نمی‌تواند دلخوری‌اش را پنهان کند، چرا که چه نیازی به خون دل دارد و چه چیزی را می‌خواهی؟