غزل شمارهٔ ۶۷

هوش مصنوعی: زیبایی های عالم تنها به وجود چهره تو پایان می‌رسد و برای پروانه‌های عاشق، دل‌باختگی به تو کافی است.

هوش مصنوعی: من فقط به تو نگاه می‌کنم و اگر فقط یک بار به من نگاه کنی، برای من کافی است.

هوش مصنوعی: هرچند کسی از زیبایی تو به اندازه یک موی سر هم خبر ندارد، اما اگر فقط یک موی سر خود را به نمایش بگذاری، برای من کافی است.

هوش مصنوعی: من به درمان درد تو هیچ امیدی ندارم. اگر فقط بخواهی که بر درد من بیفزایی، همین کافی است.

هوش مصنوعی: تا همیشه، حتی یک ذره از غم تو، من را در تنهایی‌ام همراهی می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌توانم در مسیر تو با تو همراهی کنم، ناتوانی من به اندازه کافی برای این کار کافی است.

هوش مصنوعی: اگر از عشق تو درباره آرامش بپرسم، باید بگویم که چه آرامشی وجود دارد وقتی رسوایی‌ام به اندازه کافی بزرگ است؟

هوش مصنوعی: دیروز عشقش به من سر زد و گفت که از تو کافی است ای فرد بازیگوش که همیشه در هر جا هستی.

هوش مصنوعی: اگر در جمع عارفان و روشنفکران قرار بگیری، ارزش واقعی زندگی و وجود خود را درک خواهی کرد و بهتر است که جان خود را در راه هدایت و حقیقت فدای کنی.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی مسلمانی را از ترس کافر بودن به نمایش بگذاری، این نشان از نفاق و ریاکاری در وجود تو است.

هوش مصنوعی: ای فرید، دیگر اسرار را بازگو نکن، زیرا تو به اندازه کافی از قدرت سخن گفتن خود استفاده کرده‌ای.