غزل شمارهٔ ۶۳۶

هوش مصنوعی: ای محبوبی که عشق تو به دل دیوانه‌گان آرامش می‌بخشد، غم تو تسکینی برای دل‌های پر دغدغه و نگران است.

هوش مصنوعی: درد تو، درمانی برای مست‌هاست و عشق تو، شفا بخش بیماران است.

هوش مصنوعی: در بیابان، آرزوی تو را از جان گذشتم و به صاحب اسرار پیوستم.

هوش مصنوعی: در خیابان‌های تو شلوغی و سر و صدایی به پا شده است که وفاداران به تو به اوج آسمان می‌رسند.

هوش مصنوعی: بر بالای کوه، در حال ناله و افسوس، دزدان زندگی‌ام به خاطر غم تو به سراغم آمده‌اند.

هوش مصنوعی: در طول شب، چشم‌های بیدار تنها تو را می‌بینند و هیچ چیز دیگری را نمی‌بینند، حتی در خواب نیمه بیدار.

هوش مصنوعی: به همه عاشقان دنیا بگو که این خریداران بی‌زبان‌اند.

هوش مصنوعی: عشق مانند بذر در دل‌ها کاشته شده است، حالا بیایید از چشمان ما اشک بریزید و باران ایجاد کنیم.

هوش مصنوعی: جان عطار به شدت تمنا دارد که از میان تمام بی‌خبران و بی‌نواها، راه نجات و آزادی‌اش را بیابد.