غزل شمارهٔ ۶۱

هوش مصنوعی: ذره‌ای از غم و اندوه تو از تمام خوشی‌های دنیا بیشتر ارزش دارد. هر کسی که بگوید چنین احساسی وجود ندارد، در واقع نمی‌داند که این احساس چطور است و در واقع بر کفر است.

هوش مصنوعی: کافر بودن باعث شادی‌ست و این شادی ارتباطی به غم تو ندارد، زیرا کار او از اندوه و شادی بالاتر است.

هوش مصنوعی: کسی که از او غافل باشد، مانند دیوانه‌ای است که علم و آگاهی ندارد و کسی که توانسته باشد او را درک کند، همچون هنرمندی است که می‌تواند چهره‌اش را با مهارت بیافریند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس حتی به اندازه یک موی سر نیز از حقیقت و واقعیت آگاه نیست، اما با این وجود، افراد نام‌ها و عناوین می‌سازند و از آنها صحبت می‌کنند، در حالی که واقعیت چیز دیگری است.

هوش مصنوعی: هر چیزی که به فهم تو برسد، همان مفهوم توست. اما مفهوم واقعی بالاتر از آن است که تو بتوانی درک کنی و تو را به آن رسا نمی‌کند.

هوش مصنوعی: عجب دریایی است که درونش پنهان است، اما به قدری مشخص و نمایان است که از رطوبت آن، ذره ذره تا همیشه موجی به پا می‌شود.

هوش مصنوعی: چهره‌ای که در آینه می‌بینم، از تصویر توست و در هر نقطه‌ای که بخواهی، می‌توانی آن را پنهان بیابی.

هوش مصنوعی: اگر تو آن چهره را در آینه ببینی، هرگز از او حتی یک ذره هم نخواهی یافت، همان‌طور که در جایی روشن و تابناک وجود دارد.

هوش مصنوعی: عجب است که همهٔ آهن‌ها به یک شکل هستند، هرچند از نظر ظاهری متفاوت به نظر می‌رسند، اما در واقع درون آن‌ها از همان جنس آهن است.

هوش مصنوعی: چهره‌ای شبیه به واقعیت دارد، هم با وجود و هم بدون وجود، و در وصف یک رهبر اینگونه است: اگر جان پاکت راهبر باشد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی مثالی دیگر از او بدهی، باید بدانی که شکلش از خاک است و از سنگ بالاتر است و از طلا هم برتر است.

هوش مصنوعی: عطار به شدت در احساسات و عواطف خود غوطه‌ور است، به‌گونه‌ای که کلامش مانند بارانی از جواهرات می‌بارد.