غزل شمارهٔ ۶۰۳

هوش مصنوعی: ما بارها اعلام کرده‌ایم که عشق تو را انتخاب کردیم و در این مسیر سختی‌های زیادی را تحمل کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما بین دو دنیا، نیمی از جانمان به عشق تو وابسته است و حالا همه‌چیز را به تو سپرده‌ایم.

هوش مصنوعی: روزهای زیادی را به یاد دارم که در آرزوی دیدن روی تو نفس‌زنان و بی‌تاب گذشتیم.

هوش مصنوعی: شب‌های زیادی را مثل شمع، با دل سوخته و پر از ناراحتی به خاطر دوری‌ات سپری کردم.

هوش مصنوعی: ای ساقی جان، بیا که مدتی است تشنه‌ی یک جرعه از شراب و آرامش هستیم.

هوش مصنوعی: در دشتی خشک و بی‌آب، ما آنچه را داشتیم در گرما و تشنگی به دست آوردیم.

هوش مصنوعی: بدون وجود تو، هر نوشیدنی که مصرف کردیم، به خون تبدیل شد و از روی خودت آن را پاک کردیم.

هوش مصنوعی: عطار، وقتی که ما از گرما و درد رنج می‌بریم، به ما نگو که درد را تحمل کنیم، زیرا ما از سرما و ناراحتی نجات یافته‌ایم.