غزل شمارهٔ ۵۷

هوش مصنوعی: عشق تو همچون آتش در وجودم دلپذیرتر است و جانم با شعله‌های عشق تو شاداب‌تر و زنده‌تر می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کس که حتی یک قطره از عشق تو را بنوشد، تا آخر عمرش شاد و گیج و سرمست خواهد بود و این حالت برایش بهتر از هر چیز دیگری است.

هوش مصنوعی: وقتی تو ظاهر شدی، من پنهان شدم، زیرا بودن با معشوق در خفا زیباتر و لذت‌بخش‌تر است.

هوش مصنوعی: اگرچه درد عشق تو جانم را می‌سوزاند، اما اگر همه زهر دنیا باشد، باز هم از جان خوشایندتر است.

هوش مصنوعی: درد را به جانم بریز و مرا درمان نکن، زیرا این درد تو برای من از هر درمانی لذت‌بخش‌تر است.

هوش مصنوعی: تو کاری نکن که من بسوزم، چرا که سوختن در عشق تو برای من بهتر از این است که بدون عشق تو زندگی کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که هیچ‌کس را به عنوان محبوب و وصل نمی‌بینی، با این حال بهتر است که در دیوار فاصله از او تصویرش را ببینی.

هوش مصنوعی: در هر سالی که تو در کنارم نیستی، همیشه احساس خشکی می‌کنم. بنابراین، بهتر است در دلم طوفانی از عشق و اشتیاق بوجود بیاید تا این کمبود را پر کند.

هوش مصنوعی: مثل یک شمع، در نبود تو هر شب تا صبح گریه می‌کنم و این برایم زیباتر است.