غزل شمارهٔ ۵۵۸

هوش مصنوعی: هر گاه که نام تو را بر زبان بیاورم، به یکباره صد میل و رغبت در وجودم ایجاد می‌شود.

هوش مصنوعی: در میان خشکی، کشتی‌ای را بر روی نام تو به حرکت در می‌آورم.

هوش مصنوعی: از این دریاهایی که در دل دارم، صدها سیل اشک از چشمانم به راه می‌اندازم.

هوش مصنوعی: از نام تو یک کشتی درست می‌کنم و آن کشتی را به خوبی به جلو می‌رانم.

هوش مصنوعی: به واسطه‌ی قدرت آن روش، می‌توانم در یک لحظه آرزوی دل را برای همیشه برآورده کنم.

هوش مصنوعی: من اسب آسمانی‌ام را بر زین می‌نشانم و تمام گرد و غبار جهان را از دور می‌رانم.

هوش مصنوعی: من از سه زمان می‌تازم و از شش سمت در مکان حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: در هر قدمی که برمی‌دارم، اشک‌هایم به شدت و مانند سیل از چشمانم جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: من این سرزمین را که عطار به جهانی نامشخص تعبیر کرده است، از ریشه بر می‌کنم و از بین می‌برم.