غزل شمارهٔ ۴۹۰

هوش مصنوعی: بفهم که من تمام تعلقاتم را رها کرده و از این دنیا دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: من هم غم و اندوه خود را به زیر پا گذاشتم و هم قدم‌هایم را بر بالای آن گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: من به خاطر عدم وصل و محبوبی که به او نرسیدم، جانم را فدای او کردم و حالا هم به خاطر آن عشق دیگری را در دل گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: غم تو مانند دریا پر از موج بود و من به دنبال آن موج‌ها رفتم.

هوش مصنوعی: ناگهان دچار درد شدم و هر چه بیشتر قدم برداشتم، این درد افزایش پیدا کرد.

هوش مصنوعی: گفتی که برو سفر و در این راه من برای تو خطرات زیادی را در نظر گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: من از خاک تو آن چهره‌ای را برمی‌دارم که در سفر به یاد تو گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: به معنای این است که من با چشمانی پر از اشک، در برابر درگاه تو خاکی را به نشانهٔ خضوع و بندگی پخش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: بدون تو، زندگی‌ام پر از درد و رنج است و قلبم نیز از این وضعیت بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: هر کجا که سرم را گذاشتم، اشک من سبب شد که آن مکان به زیبایی گل تبدیل شود.

هوش مصنوعی: هیچ نامی جز نام تو نتوانسته است، بار سنگینی از درد و رنجی که در دل دارم را تحمل کند.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و شوق به معشوق در آتش دل خود سوختم و از هر دردی که به من رسید، گرم و پرشور شدم.

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ی زیادی عشق و محبت از تصور چهره‌ات بر مردمک چشمانم گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: من تمام عشق و محبت خود را تا پایان دنیا برای یک نگاه از تو کنار گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: بدون حضور او، فکری نداشتم که این اصل را به‌عنوان یک قاعده معتبر برگزیده‌ام.