غزل شمارهٔ ۴۵۰

هوش مصنوعی: ای عشق، تو با وجود تمام دشواری‌هایی که در مسیرت وجود دارد، قدرت و زیبایی را به من هدیه می‌دهی و در این راه، تفاوت بین باورها و اعتقادات را نادیده می‌گیری.

هوش مصنوعی: بدون حضور تو، خانه‌های خدا به ویرانه تبدیل می‌شوند و بدون نام تو، همه نام‌ها به ننگ و عار تبدیل می‌گردند.

هوش مصنوعی: در عشق تو، هر کسی که بی‌خبر است، به اندازه‌ی صد هزار فرسنگ از ما دور است.

هوش مصنوعی: در این منطقه، دارهای آنها را به حالت آویزان درآورده و قرار می‌دهند.

هوش مصنوعی: عشق تو به قدری ارزشمند است که در روز قیامت نمی‌توان آن را با هیچ چیز دیگری مقایسه کرد، حتی اگر همه سنگ‌های دنیا را کنار هم بگذارند.

هوش مصنوعی: ظرفی که مظهر عیب و ننگ بود و شیشه‌ای که نماد نام و اعتبار بود، بر روی سنگی افتاد و شکست.

هوش مصنوعی: حضور در حلقه مغان و پیروی از آداب و رسوم آنها را کنار بگذار و سپس به سوی کلیسا برو و در آنجا به عبادت بپرداز.

هوش مصنوعی: به طور جدی و با اراده وارد این مسیر شو، زیرا در اینجا نه بویی از خوشی به مشام می‌رسد و نه رنگ و لعابی از زیبایی دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: زندگی مسیری طولانی و دشوار است، در حالی که عمر ما محدود و کمرنگ است و بار این مسیر بر دوش ما سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: از تمام هستی به پا خیز و در تنگنا و محدودیت‌ها نمان.

هوش مصنوعی: بدان که در این جهان و آن جهان، فقط تویی که در مسیر تو وجود دارد و هیچ چیز دیگری جز تو نیست.

هوش مصنوعی: از راه خود برخیز و مانند عطار به دنبال آرامش بگرد، تا از درگیری‌ها و بحران‌ها رها شوی.