غزل شمارهٔ ۴۳۵

هوش مصنوعی: اگر می‌خواستم از زیبایی و دلربایی‌ات برایت بگویم، باید سر زلف تو را به زمین می‌کشیدم. چقدر تو زیبا و دلنشینی!

هوش مصنوعی: او به قدری با طراوت و زنده است که انگار همه چیز در وجودش به شدت در حال تحریک و فعالیت است؛ همچون آب و آتش که هر یک نشانگر زندگی و انرژی هستند.

هوش مصنوعی: چشم‌های نرگسینش پر از زخم‌هایی است که از بی‌وفایی و ظلم به او رسیده است.

هوش مصنوعی: زیر سایه من هزاران عاشق وجود دارند که من آن‌ها را دیده‌ام.

هوش مصنوعی: جان تمامی کسانی که به کمال رسیده‌اند، از در هم‌ریختگی زلف او دچار آشفتگی می‌شود، درست مانند حالتی که سر زلف او خود به هم ریخته است.

هوش مصنوعی: عشق او بر دل همه عاشقان آثار و نشانه‌هایی از درد و رنج به جا گذاشته است.

هوش مصنوعی: چهره‌ای زیبا و دلربا دارد، بویی خوش مانند گل منتشر می‌کند و پیشانی‌اش به مانند ماه درخشان است. این شخص، جوانی جذاب و دلنشین است.

هوش مصنوعی: صد نفر تشنه‌ی خون هستند و از چشمان آن پری، که مثل دشنه است، سیراب می‌شوند.

هوش مصنوعی: گاهی دل و گاهی جان ناله می‌زد و می‌گفت: ای زلف سرخ و زیبا، از شانه‌ات جدا شو.

هوش مصنوعی: عطار از زیبایی و دل‌فریبی او تا روز قیامت در حال کشمکش و چالش است.