غزل شمارهٔ ۴۲۸

عاشقی نه دل می‌شناسد و نه دین؛ عاشق باید خودش را تمام‌قد در اختیار عشق بگذارد. من هم همین‌گونه‌ام، چون عشق از من همین را می‌خواهد.

هر جا که ماهرویی را دیدی؛ و در برابر چنین رویی باید سر بر زمین بگذاری.

آدم زن‌صفت هرگز راهی به آستانش آنجا پیدا نمی‌کند؛ مرد باید جانش را در آستین بگذارد و با همه وجود قدم پیش بگذارد.

هر روز عاشق را صد هزار بار می‌کشد؛ و این برای او چیزی نیست؛ حتی بیشتر از این هم می‌خواهد.

شادمانی خودش از جنس غرور است؛ اما عاشق حقیقی باید همیشه دل‌گرفته و بی‌قرار باشد.

هزاران عرش بر روی هم انباشته شده‌اند؛ اما جایگاه عشق در حجره‌ای از دلِ اندوهگین است.

در راه عشق او مثل آتشی شعله‌ور و سوزان حرکت کن؛ چون آتش همدمی می‌خواهد.

راز گنج عشق او را هیچ آدم خام و ناآزموده‌ای پیدا نکرده است؛ برای یافتنش هم سوز عشق لازم است و هم دردِ ایمان.

آه سرد از نفسِ بی‌جان و خام برمی‌آید؛ اما برای عاشق، آهی گرم و آتشین لازم است.

آن امانتی که حتی دو جهان توان تحملش را نداشتند، کسی را می‌خواهد که صد جهان را هم بتواند امانت‌دار آن باشد.

اگر گنج عشق او را ندیده‌ای، چشمت را ببند؛ زیرا برای دیدن راه عشق، گاهی باید از چشمِ ظاهربین دست کشید.

تمام جهان از راز گنج او پر است؛ اما کسی که اهل این گنج باشد، باید به آن یقین داشته باشد.

او هر لحظه می‌تواند خرمنی از گنج و نعمت به تو ببخشد؛ اما برای این کار مردی لازم است که خوشه‌چین این خرمن باشد؛ کسی که قدر آن را بداند و دانه‌دانه جمعش کند.

از شرق تا غرب جهان سفره می‌گسترد؛ اما او از تو فقط یک تکه نان جوین می‌خواهد.

او پادشاهی است که تاج می‌بخشد؛ اما ایاز را، با همان پوستین ساده‌اش می‌خواهد.

او گنج‌های فراوانی به تو می‌بخشد و در عوض از تو وام می‌خواهد؛ تا گستاخ و بی‌پروا شوی، تا جرئت نزدیک شدن به او را پیدا کنی.

برای امتحان کردن عاشق، هر لحظه زلفش را پیچ‌وتاب می‌دهد؛ چراکه از عاشق، راستی و استواری می‌خواهد.

حتی نُه آسمان فیروزه‌ای از معدن و گنج اوست؛ اما از دل تو فقط یک نگین می‌خواهد.

دست هیچ‌کس به دامان او نمی‌رسد؛ با این حال، خلق بسیاری در کمین‌اند تا شاید راهی به او پیدا کنند.

عاشقان چنان در این راه فرسوده شده‌اند که دست و پایشان دیگر از کار افتاده است؛ عجبا که برای این راه مردی آهنین و استوار لازم است.

او خورشیدی است که شگفتا با ما همراه و هم‌نشین شده است؛ در حالی که جایگاهش باید بر فراز آسمان چهارم باشد.

او حتی به یک ذره هم بار و سنگینی تحمیل نمی‌کند؛ اما ذره‌ذره‌ی وجود عاشق باید زیر زین عشق او قرار بگیرد.

ای فرید، از هر دو جهان دل بکن و رها شو؛ زیرا برای رسیدن به چنین جایگاهی باید به محکم‌ترین ریسمان چنگ بزنی.