غزل شمارهٔ ۴۱۸

محمدحسین شکرچی: ای دل، اگر عاشقِ واقعیِ معشوقِ خود هستی، همواره دنباله رو و مطیع محبوبِ خود باش و بر درِ درگاهِ معشوقِ خود آماده و حلقه بگوشِ فرمانِ او باش.

محمدحسین شکرچی: معشوق واقعی لحظه به لحظه و آن به آن آنچه تو طلب کنی یا طلب نکنی را برای تو محیا و آماده کرده است، بیدار و آگاه باش که معشوقِ تو از خودت به درونت آگاهتر است پس با او راز و نیاز کن و اسرارت را با او در میان بگزار .

محمدحسین شکرچی: توانِ دیدن آشکارِ نظرِ شفادهندهِ (پاک کننده)  معشوق را عاشق ندارد، برای دستیابی به لطف معشوق حیا و پاکدامنی پیشه کن (خیره و گستاخ نباش).

محمدحسین شکرچی: خواسته‌های زیادی، عاشق را احاطه میکند و مانع از خواستن خودِ معشوق می‌شود، بنابرین تو، سعی کن دراین تله نیوفتی و هوشیار باش که جز خودِ معشوق از معشوق چیز دیگری نخواهی.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌داند محبوب در چه زمانی زیبایی‌اش را نشان خواهد داد، اما تو حداقل به حال و روز خود رسیدگی کن و کاری که در دست داری را با دقت انجام بده.

هوش مصنوعی: در مسیر او، هر چیزی که داری را برای او خرج کن، حتی اگر به قیمت جانت باشد. تو باید از همه چیز و همه کس بری باشی و فقط به او زندگی کنی.

هوش مصنوعی: اگر آرزوی جاودانگی و بقا در دل و جانت وجود دارد، بهتر است سکوت کنی و در این دنیا با آگاهی به فنا و زوال زندگی کنی، مانند عطار که به این حقیقت می‌اندیشید.