غزل شمارهٔ ۴۱۳

هوش مصنوعی: عمر تو سپری شده و هنوز هم از خودت یک همراه نداری، هنوز هم در مسیری هستی که ناامنی در آن وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر بار که از من گلایه می‌کنی، زخم‌هایی که بر دلم نشسته است، دوباره یادآوری می‌شود، اما حتی با این همه درد و رنج، هنوز تو را در قلبم دارم.

هوش مصنوعی: هر بار که نفس می‌کشی، گویی صد من می‌زاید از تو. چه شگفت‌انگیز است که هنوز باردار و در انتظار به دنیا آوردن هستی.

هوش مصنوعی: تو پیر شدی و سال‌ها در جستجوی حقیقت و سیر و سلوک گذراندی، اما هنوز همان ذات و طبیعت شیطنت آمیز و بازیگوش را داری.

هوش مصنوعی: دوستان و همراهانم رفتند و یاری را نیافتم، اما تو هنوز در دل من جا داری.

هوش مصنوعی: تو هنوز در روز و شب به عادت‌های اهریمنی خود مشغولی و با چندین موجودات فرشته‌گون در پرده‌ای از غفلت به سر می‌بری.

هوش مصنوعی: از تاریکی دور شده‌ای و هنوز به سوی روشنایی حرکت می‌کنی.

هوش مصنوعی: دوستی و محبت دلبر از دست تو دور است، چون هنوز در درونت کینه و دشمنی وجود دارد.

هوش مصنوعی: تو به دنبال معنی و مفهوم سخن هستی، اما خودت هنوز آن کیفیت یا توانایی لازم را برای درک آن ندارید.

هوش مصنوعی: در آغوش خود را بکش و ساکت باش؛ زیرا هنوز چیزهای زیادی در دل داری.

هوش مصنوعی: به خودت غلبه کن و مشکلات را از بین ببر، چون هنوز جنبه‌هایی از وجودت هست که باید آن‌ها را تحت کنترل درآوری.

هوش مصنوعی: فرید، زمانی که رهبری چون تو به میدان می‌آید، هنوز قصد و اراده‌ای برای گمراه کردن و راهزنی داری.