غزل شمارهٔ ۴۱

هوش مصنوعی: جهت‌گیری تمام ذرات جهان به سوی توست و کعبه و مرکز توجه فرزندان آدم نیز کوی تو به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: هر چه تمایل و خواسته مردم جهان باشد، اگر به شناخت این خواسته‌ها بپردازند، در نهایت همه‌چیز به تو برمی‌گردد و به سمت تو می‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی که نمی‌توانم دوستی غیر از تو داشته باشم، روابط دیگران فقط به خاطر یاد تو و عطر وجودت است.

هوش مصنوعی: هر نوع بی‌نظمی و آشفتگی که در این دنیا و آن دنیا وجود دارد، ناشی از یک تار موی توست.

هوش مصنوعی: هر جا که در این دنیا یا دنیای دیگر مشکل و فتنه‌ای وجود دارد، آن را به زیبایی و حضور تو مربوط می‌دانم.

هوش مصنوعی: پهلوانان در کنار تو از ته دل هستند و کسی که در کنار توست، دل نداشته و به تو احساس نزدیکی نمی‌کند.

هوش مصنوعی: آن‌که دل من را گرفته، پنهان نیست؛ چهره‌ات مانند آفتاب روشن و پیداست.

هوش مصنوعی: عقل مانند کودکی است که در مسیر عشق تو قرار دارد و از زیبایی و جذابیت تو سیراب می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمان تو به گونه‌ای بر دل من تاثیر می‌گذارد که مثل تیرهایی در حال زخم زدن هستند و این حالت همواره ناشی از زیبایی ابروهای توست.

هوش مصنوعی: گفتم اگر ابرویت بر من خم شود، تقصیر از نرگس جادویی توست.

هوش مصنوعی: به کسی که دقت و هوش بالایی دارد، گفتم که بهتر است مانند تیر مستقیم بروی و از آن فاصله بگیری، زیرا هرگز کمان در دست تو نخواهد بود و نمی‌توانی به هدف بزنی.

هوش مصنوعی: این همه عطار (پزشک) که دور از انتظار تو هستند، تنها به خاطر این است که دردشان بی‌داروی توست.