غزل شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: ای ساقی، گاهی جامی به من بده و گاهی خود بنوش. اگر از معنای عمیقی برخوردار هستی، از انگور ناب مصرف کن.

هوش مصنوعی: پول بده و در عوض، شراب تلخی بگیر و سپس از دختری زیبا و دلربا لذت ببر.

هوش مصنوعی: اگر گردن محکم نداری، پس چه کسی گفت که از ناتوانی، ضربه های روزگار را تحمل می‌کنی؟

هوش مصنوعی: ترک کنی نام و ننگ و مسائل جنگ و صلح را، توبه‌ات را بشکن و باده بنوش.

هوش مصنوعی: با آسمان با غیض رفتار نکن، مانند عطار که خشمگین بود. باده را در آرامش بنوش و از آن لذت ببر.