غزل شمارهٔ ۳۶۴

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم در دو جهان به تنهایی زندگی کنم، نه اینکه یکی از آنها کافی باشد؛ دو تا هم برای من کافی نیست.

هوش مصنوعی: هر چیزی که از تو می‌خواهم، تو بهتر از آن را می‌دانی. من به جز تو نیستم و جز تو، نیاز دیگری ندارم.

هوش مصنوعی: قبله‌ام، چهره‌ی زیبای توست که هیچ روی دیگری نمی‌تواند با آن مقایسه شود.

هوش مصنوعی: جان من وقتی سخن پیمان الست را شنید، باید این بدن ناپاک را ترک کند.

هوش مصنوعی: باید از هر دو سوی دنیا پیرو اصول و اعتقادات قدیمی باشیم و نباید به نظرات جدید و تغییر یافته اعتماد کنیم.

هوش مصنوعی: هر چند که به خاطر عشق تو، پیر و زرد روی شده‌ام، اما هنوز هم قدرت و توانایی من نباید کم شود.

هوش مصنوعی: چون عشق تو در وجود من ضعف ایجاد کرد، نباید از من انتظار قدرتی بزرگ داشته باشی.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه در مسیر تو قرار دارم و ناتوان هستم، نباید از این راه خارج شوم.

هوش مصنوعی: هرچند که درد و رنج من از حد فراتر رفته، اما نباید در این مورد نگران باشم.

هوش مصنوعی: چندین مشکل و سختی از جانب تو برای من وجود دارد، اما نباید به آبرویم آسیب برسد.

هوش مصنوعی: مشکلات و پیچیدگی‌های زندگی من را به شدت درگیر کرده و به گونه‌ای است که حتی قلبم توان تحمل آن را ندارد و نمی‌تواند آرامش پیدا کند.

هوش مصنوعی: اگر نخواهی که در برابر من گشاده رویی کنی، پس به هیچ وجه نیازی نیست که زانوی زحمت بر زمین بزنم.

هوش مصنوعی: وقتی راهی به سوی تو وجود ندارد، بهتر است به دور نیفتی، چون نیکی و بدی به نگهداری و نگاه داشتن نمی‌ارزد.

هوش مصنوعی: اگر نتوانستم به جوانمردی دست پیدا کنم، حتی همدمی چون سگ هم در کنارم جایز نیست.

هوش مصنوعی: افراد زیادی در تلاش هستند تا از اشتباهات گذشته‌ خود درس بگیرند و تغییر کنند، اما برخی از رفتارها و عادت‌ها به سختی قابل ترک هستند. در واقع، اگر کسی به انجام کارهای نادرست عادت کند، حتی توبه و عذرخواهی او به تنهایی کافی نیست.

هوش مصنوعی: فرید، دیگر بهانه‌جویی را کنار بگذار. من باید به سراغ تو بیایم و از جایی غیر از ترکیه و هندوستان خبری نیست.