غزل شمارهٔ ۳۳۱

هوش مصنوعی: هیچ مردی در جهان نمی‌تواند به ارزش و مقام تو برسد، حتی آسمان و زمین هم از ورود به دنیای تو عاجز هستند.

هوش مصنوعی: ماه با اینکه دو هفته کامل است، ولی زیبایی تو به اندازه یک هفتم هم نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی تو نمایان شود، همه چیز در وجود تو است و هیچ گونه شکی باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: زیبایی چهره‌ات مانند آفتاب است و هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند همانند تو این زیبایی را داشته باشد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که مردمک چشمانم وجود نداشته باشد، نمی‌توانم حتی ذره‌ای از زیبایی تو را ببینم.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در ریزترین جزئیات عالم وجود دارد، در زمین و آسمان به معنای واقعی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اما هنگامی که ذره‌ای در تو ذوب و محو شود، دیگر چیزی از آن ذره باقی نمی‌ماند!

هوش مصنوعی: اگر هم خورشید به ذرات ریز تقسیم شود، باز هم ارزشش به زیبایی و عشق تو بستگی دارد و بدون آن ارزش خود را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در خلقت و آفریدن این همه تنوع و زیبایی، در سپاسگزاری از نعمت‌های موجود کم و کاستی نداشته است.

هوش مصنوعی: موهای تو به قدری زیبا و پرچین است که هیچ‌کس در هیچ‌کجای هند به این زیبایی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر خسی (زعفران) را در مسیر من بیندازی، هرچند تو آن خسک را بیندازی، آن خسک نیست.

هوش مصنوعی: هر چیزی که عطار در وصف تو بیان کرده، در این دنیا ثابت و پایدار نیست.