غزل شمارهٔ ۳۲

هوش مصنوعی: عاشق بودن و بی‌پناهی، شغل و وظیفه ماست، چون او دوست ماست.

هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق تو در دل ما وجود دارد، جان ما در مقابل ماست و فدای تو خواهد شد.

هوش مصنوعی: زندگی ما به عشق او وابسته است و آنجا که جان او وجود دارد، جان ما نیز نفس می‌کشد. در واقع، وجود ما بدون عشق او بی‌معنا و شرم‌آور است.

هوش مصنوعی: عشق او را ساده می‌دیدم، ولی اکنون می‌فهمم که موانع در مسیر ما ناشی از تصورات خودمان است.

هوش مصنوعی: در حال حاضر، هر چیزی که در درد و رنج می‌بینیم، نتیجه کارهایی است که خودمان انجام داده‌ایم و دیگر تسلطی بر آن نداریم.

هوش مصنوعی: سال‌ها در جمع افراد مذهبی و دیندار بوده‌ام و اکنون تسبیح من به زنجیر و سمبل‌های دیگری تغییر کرده است.

هوش مصنوعی: وقتی مدتی در مسجد حاضر نمی‌شویم، اینجا دیگر مسجد نیست و مکان ما به خاطر حالت مستی‌مان می‌باشد.

هوش مصنوعی: چه کسی مانند عطار در شوروحال عشق است؟ این زمان، برای ما که در درد و رنج قرار داریم، بسیار سخت و نامناسب است.