غزل شمارهٔ ۲۹

هوش مصنوعی: شب گذشته صدای ناله و گریه از همه جا، چه از جانب پیرها و چه از جانب جوان‌ها، بلند شد وقتی که آن شمع زیبای خوبان بالارفت.

هوش مصنوعی: وقتی که گل سرخ زیبایی صورتش را نمایان کرد، شعله‌های آتش از رنگ ارغوانی‌اش افشان شد.

هوش مصنوعی: خورشیدی که در آسمان، جایگاهش مانند ماه است، به خاطر خدمت و اطاعتش، به ستایش از او برخاست.

هوش مصنوعی: از اندوهی که به دل دارد، لب‌هایش به طرز عجیبی پر از حس و شور شده و این احساسات از عمق وجودش نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: صورت خود را نمایان کن تا از هر یک از موهایم، صد نفر نگهبان و مراقب به وجود آید.

هوش مصنوعی: ای پروردگار، از زیبایی و جذبه‌ی موهای سیاه و دلبرانه‌ی آن دختر هندو چه غوغایی در میان هندوها به پا شده است.

هوش مصنوعی: عطر مشک از زلف‌های پریشان او پراکنده می‌شود و از دل دردمند آهوان صدا بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: چشم سحرآمیز او شعله‌ای را برافروخت و از ذهن جادوگران دودی بلند شد.

هوش مصنوعی: فتنه‌ای که مدتی طولانی در سکوت به سر می‌برد، دوباره از آن ماه زیبا و مهربان، جان دوباره‌ای گرفت.

هوش مصنوعی: درباره‌ی یوسف سخن گفت، و بیان کرد که او از کاروان حرکت کرده است.

هوش مصنوعی: دل خود را به من بسپار، زیرا اگر حقیقت را بگویی، می‌توانی از عمق غم من خارج شويی و به زندگی جدیدی دست پیدا کنی.

هوش مصنوعی: وقتی دل به چهره‌اش نگاه کرد، ناگهان از من دور شد و با سرعت فرار کرد.

هوش مصنوعی: او به زیبایی و درخشندگی معشوق خود نگاه کرد و دلش به شدت تحت تأثیر قرار گرفت، مانند اینکه شبان در میانه شب عاشق شده باشد.

هوش مصنوعی: او مانند سلطانی زیر پرده نشسته است و دل تنها مانند یک پاسبان بیدار و هوشیار شده است.

هوش مصنوعی: تمام عمرش را فقط یک بار چشم بر هم زد و تمام دانسته‌هایش از یادش رفت.

هوش مصنوعی: در اینجا به این موضوع اشاره شده که شرح و تفسیر احساسات و ویژگی‌های دل عطار بسیار سخت و دشوار است. به عبارت دیگر، نمی‌توان به سادگی بیان کرد که چه چیزهایی باعث ایجاد احساسات و حالت‌های دل عطار شده است.