غزل شمارهٔ ۲۸۸

هوش مصنوعی: عاشقان از خود غافل هستند و به خاطر نوشیدنی که باعث بی‌خودیشان می‌شود، در حالت جنون قرار دارند.

هوش مصنوعی: پرندگان بزرگ و رفیع در آسمان‌های معنوی وجود دارند که از خطر دام و طعمه‌ای در امانند.

هوش مصنوعی: روز و شب در گوشهٔ میخانه هستند و از مکان‌های مذهبی و خانقاه‌ها بی‌خبر و غافل‌اند.

هوش مصنوعی: هرچند که منبع و دلیل ما برای دیوانگی و بی‌نظمی، شراب و هوس نیست، اما در حقیقت ما بدون وجود شراب، ساقی و لیوان هم به این حالت گرفتاریم.

هوش مصنوعی: در آغاز خلق، روحانیان و اهل معنویت وجود داشتند و تا همیشه در کنار فرشتگان و موجودات قدسی زندگی خواهند کرد.

هوش مصنوعی: در مسیر عرفان و معنویت، جسم و روح به یک نقطه واحد می‌رسند و در این راه، مردانگی و استقامت به‌خودی‌خود به چشم می‌خورد.

هوش مصنوعی: این گروه افرادی با ارزش و گرانبها هستند که در مکان‌های نامناسب و دورافتاده، مانند خرابه‌ها و گوشه‌های درهم‌ریخته، پنهان شده‌اند.

هوش مصنوعی: هر دو جهان در نظر آنها فقط یک قصه هستند و از دیرباز این دو جهان مانند افسانه‌ای بوده‌اند.

هوش مصنوعی: هر دو جهان مانند یک صدف هستند و این گروه، درون آن صدف همچون جواهراتی با ارزش می‌باشند.

هوش مصنوعی: آشناها در واقع از وضعیت ناآشنایی رنج می‌برند و در نتیجه از خود واقعی‌شان دور شده‌اند.

هوش مصنوعی: آزاد از وجود و فساد دنیوی، به همین دلیل هم دیوانه‌ها و هم فرزانه‌ها در این وضعیت هستند.

هوش مصنوعی: افراد در این دنیا مانند عطار، از وابستگی به خانه و مال و اموال خود بی‌نیاز هستند و به آزادی و استقلال روحی دست یافته‌اند.