غزل شمارهٔ ۲۶

هوش مصنوعی: آنچه که می‌بینید، چهره‌ای زیباست که به زودى تغییر می‌کند و آن، قامت استوار و بلند مثل سرو، از بین رفته است.

هوش مصنوعی: در روزهای پیش رو، چهره تو چون ماه است و نور خورشید مانند نوری است که در مقایسه با زیبایی تو کودکانه به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: یک ذره عشق از زیبایی او، در دل همه افراد نفوذ کرده و مورد پذیرش قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: نرگس او، یعنی چشمان زیبا و خاص او، باعث حیرت شده است. تعجب‌آور است که دل‌های عاشقان از درد و غم او پر شده و مبتلا به اندوه هستند.

هوش مصنوعی: هر جا که مژه‌های او صف بسته‌اند، شور و آشوب حاکم است و آرامش به خواب رفته است.

هوش مصنوعی: آنچه از دهانش خارج می‌شود، نشانه‌ای از وجود ندارد و جهان به شدت در هم ریخته و آشفته است.

هوش مصنوعی: هر کسی از دهان او چیزی گفته باشد، ابداً نمی‌توان آن را باور کرد.

هوش مصنوعی: در دهان او، سی و دو دندان وجود دارد که پشت آنها یک سنگ قیمتی درخشان و ناب نهفته است.

هوش مصنوعی: اگر دقت کنی، متوجه نخواهی شد که او چه قدر زیرک و باهوش است، آن کس که در پنهان چیزهای زیادی را نگه داشته است.

هوش مصنوعی: زمانی که فرید صحبت کرد، نوری از دهانش ساطع شد و بر قله‌ی عالمش درخشید.