غزل شمارهٔ ۲۳۷

هوش مصنوعی: عطر موهای محبوبم به مشام می‌رسد، یارم در حال نزدیک شدن است. جانم آرام می‌گیرد و دلم شاد می‌شود، چرا که محبوبم به زودی پیشم خواهد بود.

هوش مصنوعی: نخستین صبحی که با محبوبم در آن گرد هم آمده‌ام، اکنون در حال روشن شدن است و آخرین افکار و نگرانی‌هایم نیز به زودی به پایان می‌رسد.

هوش مصنوعی: کنار جویبار، او با قامت و چهره‌ای مانند سرو نقره‌ای و زیبای بی‌خاری پیش چشمم می‌آید.

هوش مصنوعی: بسیاری از غم‌ها وجود دارند که مرا از درون می‌خورند و هیچ کس از غم‌های من باخبر نیست. وقتی شاد نیستم، دردی را احساس می‌کنم و اکنون زمان آن رسیده که کسی به غم‌های من توجه کند.

هوش مصنوعی: مدتی در انتظار یک نگاه بودم، اما حالا به لطف آن انتظار، چندین نگاه به من توجه کرده‌اند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که وجود دارد، چه کم و چه زیاد، از دین و دنیا گرفته تا دل و جان و جهان و دارایی، به من می‌رسد.

هوش مصنوعی: چهره تو مانند ماه است و همیشه در حال درخشیدن است. همچون ماه که از سوی مشرق طلوع می‌کند، اکنون پیش من می‌آید.

هوش مصنوعی: جشن و شادمانی برای داستان‌های عشق پر از لذت و شیرینی در حال برگزاری است و اکنون زمان آن رسیده که از میوه‌های خوشمزه و خوش‌رنگ مانند پسته و عناب لذت ببریم.

هوش مصنوعی: من به استقبال او با جان و دل آماده‌ام تا از محبت و عشق به یارم بگویم. عطار که من هستم، اکنون می‌آید.