غزل شمارهٔ ۱۹۱

هوش مصنوعی: عشق مانند آتش در وجودم شعله‌ور شده و آرزو و خواسته‌ام برای دیدن او، همه تلاش‌هایم را تحت تأثیر قرار داده است.

هوش مصنوعی: مدتی در زندگی‌ام تحت تأثیر عطر و یاد او بودم، اما او هیچگاه به من توجه نکرد و زمانه هم فرصتم را گرفت.

هوش مصنوعی: عشق مرا از همه چیز، چه خوب و چه بد، دور کرد و به سوی خود کشید.

هوش مصنوعی: در حالتی کاوشگرانه و غرق در عشق بودم که در نیمه‌های شب، فرصت و اختیارم از دست رفت و به هدر رفت.

هوش مصنوعی: دردی بر دستانم به زور گذاشت و مرا به سمت بازار درد و رنج کشید.

هوش مصنوعی: وقتی که دلم از درد او پر از شوق و هیجان شد، همچنان مانند دیوانه‌ای هستم که زیر دار دراز کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: من از خودم فاصله گرفته‌ام و این بار به دنبال دل، به کوی یار می‌روم.

هوش مصنوعی: با شنیدن بوی وصال، تمام وجودم را به هیجان آوردم و احساسات شدید و غیرتم فوران کرد و کارم به جایی رسید که نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر جدایی مدت زیادی منتظر ماندم، دوباره در دام انتظار گرفتار شدم.

هوش مصنوعی: وقتی که مستی از وجودم پیدا شد، احساس عدم به سراغم آمد و مرا از این حال و حال پرستی که داشتم، دور کرد.

هوش مصنوعی: وقتی در برابر آن خورشید بزرگ قرار می‌گیرم، مانند ذره‌ای کوچک و ناچیز هستم که نمی‌توانم هیچ‌گونه وجودی داشته باشم.