غزل شمارهٔ ۱۶۳

هوش مصنوعی: نه به خیابان من می‌آیی و نه به چهره‌ام نگاه می‌کنی.

هوش مصنوعی: خورشیدی که جهان به واسطه او درخشان و روشن است، ذرات خاکی در زیر پرتو او قرار می‌گیرند.

هوش مصنوعی: در جادو و سحرهایی که وجود دارد، موهای پیچیده و در هم تنیده‌ی زلف تو به زیبایی و به طور غیرمنتظره‌ای مورد توجه قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: زمانی که در حال فعالیت‌های شدید و پرهیجان هستی، چشمان پر از شور و انرژی به تو خیره می‌شوند.

هوش مصنوعی: غم تو باعث شده که دل من مثل کمر تو به شدت نازک و آسیب‌پذیر شود. هر وقت تو غمگین می‌شوی، ناراحتی‌ام بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که به شیرینی تو نگاه می‌کنم، حس لذتی گوارا و دلچسب در من ایجاد می‌شود.

هوش مصنوعی: از تو انتظار دارم که اگر به من توجه کنی، محبت و لطفی از تو نصیبم خواهد شد.

هوش مصنوعی: شکر تو بی‌زحمت است و بی‌خطر، اما دل من به خاطر تو گاهی دچار اشتباه می‌شود.

هوش مصنوعی: آیا تمایل بیشتری به بی‌وفایی داری یا اینکه بی‌وفایی بیشتر به تو آسیب می‌زند؟

هوش مصنوعی: اگر بدی کنی یا نکنی، باز هم این اتفاق به عمد نیست که دلت بیفتد به دل من.

هوش مصنوعی: دل عطار را بیش از این آزار نده، چون وضعیت از این هم بدتر خواهد شد.