غزل شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: هر شب دل غمگین و پریشانی‌ام بر زمین در خانه‌ات می‌افتد تا شاید در روز وقتی از آنجا عبور می‌کنی به آن توجه کنی.

هوش مصنوعی: اگر یک لحظه به من نگاه کنی، کار و زندگی‌ام در این دو جهان نیکو و خوب خواهد شد.

هوش مصنوعی: می‌دانی اگر من عاشق باشم چه اتفاقاتی خواهد افتاد؟ عاشق در برابر درخانه‌ات زانو خواهد زد و به خاک می‌افتد.

هوش مصنوعی: اگر عاشق چهره‌ات هستی و گمراهی را می‌طلبی، راستش این است که اگر کسی از من گمراه‌تر شود، بهتر از تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: من گناهکارم چون به دوستی‌ام عشق می‌ورزم، اگر به اشتباهی بیفتی، تقصیر من خواهد بود.

هوش مصنوعی: می‌دانم اگر عشق من به تو را زجر بکشد، خودت هم از این وضعیت ناراحت خواهی شد چون قلبم را به آتش کشیده‌ای. اگر آهی از دل برآورم، عذاب تو بیشتر خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر تو مثل سیمرغی باشی، باید از درد دل من بترسی، چون ناگهان آتش این درد می‌تواند بر بال و پر تو بیفتد.

هوش مصنوعی: عشق تو مرا بسیار رنج داده و تو حتی از حال من نمی‌پرسی. اگر روزی بر تو سخت بگذرد، آیا چنین فرصتی را برای من هم در نظر می‌گیری؟

هوش مصنوعی: ای دوست، بر درویشان با تکبر پا نگذار، چون روزی خواهد آمد که بدون سلاح، سر تو به زمین خواهد افتاد.

هوش مصنوعی: من در دستان تو چون موم هستم و بیچاره‌ام. اما تو هم روزی ممکن است به سرش بیفتد و در موقعیت سختی قرار بگیری.

هوش مصنوعی: مواظب باش که در این لحظه، طوطی با خط سبز که نشان از خوشبختی و شادی است به سراغت می‌آید و احساسات تو را تحت تأثیر قرار می‌دهد تا به شکرگزاری وادارت کند.

هوش مصنوعی: تو گفتی که به عطار با دل سبک و بی‌غم، شکری می‌دهم، اما این کار برای تو دشوار خواهد بود و نظر دیگری در ذهنت برقرار می‌شود.