غزل شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: چون زیبایی تو مانند یاقوت گرانبهاست، هزاران جانم را فدای تو می‌کنم، اما برای تو حتی یک جان ناقص هم در نظر می‌گیرم.

هوش مصنوعی: جانم به عشق تو آکنده از غم است و دل من که به خاطر تو به درد آمده، جان خود را از دست داد.

هوش مصنوعی: جان من که سرنوشت و تقدیرم به دست او بود، اما از دست تو دل و جانم تحت آزمایش قرار گرفت.

هوش مصنوعی: جهان پر از نام تو شده است و هیچ‌کس نمی‌تواند نشانه‌ای از تو را نشان دهد.

هوش مصنوعی: ای بسا افرادی که به خاطر زیبایی تو، دل‌ها آتش گرفته و در این دنیا فریاد و ناله سر داده‌اند.

هوش مصنوعی: در پنهان از چشم رقیب، نگاه تو مانند لعل (سنگ قیمتی) من را شیفته کرده و زبانم را به ابراز عشق واداشته است.

هوش مصنوعی: امروز که زیبایی چشمانت را دیدم، دیگر تاب تحمل از سر زلف تو بر من تمام شد.

هوش مصنوعی: من اکنون از نگاه و ناز تو نمی‌ترسم، زیرا محبت و جمال تو به من زندگی و امنیت بخشیده است.

هوش مصنوعی: دندان‌های تو هرچند زیبا و دل‌انگیز هستند، اما هر باری که غذایی به تو دادم، استخوانی سخت و دردناک را تجربه کردم.

هوش مصنوعی: چشم‌های تو مانند کمانی بالای سر من قرار گرفته است، ای دختر ترک، تو را به خاطر این کمان زیبا می‌ستايم.

هوش مصنوعی: عطار مانند پرنده‌ای است که نمی‌توانی او را از آشیانه‌اش بیرون کنی.