غزل شمارهٔ ۱۴۷

هوش مصنوعی: صبح هنگام، ای ساقی، بیدار باش و بخوان؛ بیدار شو و به خواب‌رفتگان بنوشان تا روح‌شان قوت بگیرد.

هوش مصنوعی: در ظرف شراب، آب خضر را نمی‌توان یافت و از جام جم نیز نمی‌توان بازگشت؛ از این در، راهی به موفقیت نخواهی یافت.

هوش مصنوعی: اگر توبه‌ات را بشکنی، می‌توانی به راهی درست بازگردی. هر چه بگویی، من توبه‌ای خالص و صادقانه دارم.

هوش مصنوعی: ای سازنده، سخنی بگو که در این بزم، حس و حال ما به وجد آید، چرا که در این صبح دل‌انگیز، احساسات ما همچون راهی طولانی و بی‌پایان جاری است.

هوش مصنوعی: دل از نشئهٔ مستی، سخن هیچ‌کس را نمی‌شنود؛ زیرا که آنچه را شنیده، سخن کسی است که بی‌پروا و بی‌ملاحظه حرف می‌زند.

هوش مصنوعی: زمانی که سرنوشتت به طوفان بلا منتهی می‌شود، تفاوتی ندارد که عمرت یک لحظه باشد یا به اندازه عمر نوح.

هوش مصنوعی: اگر از عطار این سخن را می‌شنوی، پس از آواز مرغ سحر بشنو که زیبایی و لطافتش را بیان می‌کند.