غزل شمارهٔ ۱۱۲

هوش مصنوعی: دل من از غم به درد آمده و از تو هیچ خبری ندارم. هر روز حال و احوال دلم تغییر می‌کند و به نوعی تازه می‌شود.

هوش مصنوعی: گفتم که به خاطر جذبه‌ها و نازهای تو دلم شاد نیست، او جواب داد که من از چنین چیزی بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی با پول، دل مرا بخری، باید بدانی که جان من در اختیارم است، اما پولی برای این کار ندارم.

چه آنکه به من مایل باشی یا نباشی؛ من نمی‌توانم دل از تو بردارم.

هوش مصنوعی: امروز در باغ زیبایی، هیچ گلی به زیبایی و لطافت تو شکفته نشده است.

هوش مصنوعی: عالم پر از زیبایی و نور چهره توست، اما متأسفانه من نمی‌توانم آن را ببینم.

هوش مصنوعی: من دینی را آورده‌ام که بدون وجود تو، حتی یک ذره از نور آن تاثیر ندارد.

هوش مصنوعی: من به دست زلف تو به کفر و انکار کشیده شدم، زیرا هیچ راهی برای نجات از این وضعیت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ازدواج با عشق و نفرت از آن، برای من غیرقابل تحمل است. نفرت از عشق تو نه تنها کم است بلکه به‌قدری عمیق است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

هوش مصنوعی: در جهان عشق، تنها افرادی که بی‌توجه به ظاهر و اعتقادات دینی خود، عاشق هستند اهمیت دارند.

هوش مصنوعی: آن که در کوی تو مثل خاک بی‌ارزش است، باید خاکش بر سرش بریزند. مثل عطار که در عشق تو به حالت تسلیم و ناچیزی درآمده است.