بخش ۶ - حکایت گفتن بلبل و عتاب کردن باغبان و عذر خواستن گل

هوش مصنوعی: شبی دور از محبوبم، به جای او به دندان گیر می‌کردم لب دیگران.

هوش مصنوعی: باغبان با گل صحبت می‌کند و می‌گوید: بگو که امشب همراه تو چه کسی خواهد بود؟

هوش مصنوعی: کیست که زیبایی تو را پنهان کرده است؟ آیا آن لب و لعل شیرینت را کسی چشیده است؟

هوش مصنوعی: وقتی نسیم صبحگاهی به تو وزید، شکوفا شدی و اکنون ممکن است در دست هر کسی بیفتی.

هوش مصنوعی: نسیم شب تا به صبح لبانم را تر کرد و وقتی صبح شد، دهانم پر از طلا شد.

هوش مصنوعی: لب‌هایم خونی را که بلبل جاری کرده، می‌مکید و از آن خون، قطره‌ای بر لب‌هایم رسیده است.

هوش مصنوعی: روابط و وعده‌های خود را فراموش نکن و به یاد داشته باش که من همچون جان شیرینم به تو وابسته‌ام و نیازمند محبت و حضور تو هستم.

هوش مصنوعی: در دنیا افرادی زیادی هستند که مانند من عاشق و مطیع تو هستند و خود را به پای تو می‌اندازند.

هوش مصنوعی: هیچ کس در دنیا مانند تو برای من وجود ندارد و صبرم برای دیدن تو حتی به اندازه یک لحظه هم نیست.

هوش مصنوعی: عشاق بسیار زیادی هستند که از من به تو علاقه‌مندترند، ولی برای من بدون دیدن روی زیبایت، زندگی سخت و دشوار است.

هوش مصنوعی: لب‌های من خشک شده و چشمانم پر از اشک است. زمین خشک به باران نیاز دارد تا جان بگیرد.

هوش مصنوعی: من از این دوره‌ی زمانه می‌ترسم که بر افراد نیکو، قدر و مقام نیکو قائل نمی‌شود و بر افرادی که ارزش کمتری دارند، امتیاز و احترام بیشتری داده می‌شود.

هوش مصنوعی: با یک چرخش که دور خود بزند، نظم و ترتیب کارهای خوب و بد تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: من آرزو دارم که تو در آتش بسوزی، در حالی که آتش عشق در دل من شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: تو را باد خزان پژمرده و ناتوان کرده، و جدایی تو مرا هم غمگین و اندوهگین کرده است.

هوش مصنوعی: مبادا که روز وصال تو برای ما به روشنی تبدیل شود، چرا که این روز، همان روز جدایی ما خواهد بود.

هوش مصنوعی: مبادا روزی خوشی و شادی به من دست دهد در حالی که از دوری تو رنج می‌کشم و قلبم در آتش می‌سوزد.

هوش مصنوعی: مراقب باش که زندگی بدون تو به درد نمی‌خورد، چون تو تنها آرزوی جاودانه منی.

هوش مصنوعی: آنها تا سحر در فکر و خیال بودند و ناگهان به طور ناخواسته از چیزی آگاه شدند.