رباعیات
حکیم سبزواری
»
دیوان اشعار
»
رباعیات
شمارهٔ ۱ - وله ایضاً : ای ذات تو ز اغراض و صفات آمده پاک
شمارهٔ ۲ - وله ایضاً : ای از تو بهر چمن بهر گل بوئی
شمارهٔ ۳ - وله ایضاً : برداشتهام دو دست از بهر دعا
شمارهٔ ۴ - وله ایضاً : دلدار چو مغز است و جهان جمله چو پوست
شمارهٔ ۵ - وله ایضاً : ای حاجب ابروی تو هرابروئی
شمارهٔ ۶ - وله ایضاً : مائیم ز قید هر دو عالم رسته
شمارهٔ ۷ - وله ایضاً : مائیم که آئینهٔ روی شاهیم
شمارهٔ ۸ - وله ایضاً : با غیر علی کیم سرو برگ بود
شمارهٔ ۹ - رباعی بلسان الحقیقة المحمدیه : عالم صفت حسن سراپای من است
شمارهٔ ۱۰ - و له ایضاً : لیکن نه سری که غیر پا پنداری
شمارهٔ ۱۱ - و له ایضاً : از فرقت آن سیمتن ماه جبین
شمارهٔ ۱۲ - رباعی فی حقیقة المحمدیه : ای صبح ازل طلعت روح افزایت
شمارهٔ ۱۳ - و له ایضاً : شهروزه شدی و شاه دوران بودی
شمارهٔ ۱۴ - و له ایضاً : یا من هو نورا عین ایقاظ
شمارهٔ ۱۵ - دوبیتی : ز عشقش سوز در هر سینه بینم
