رباعی شمارهٔ ۱۳۲

هوش مصنوعی: در دنیای مادی، جایی نیست که با کمبودهایی روبرو نشوم و هنری که از من برمی‌آید، نمی‌تواند نادیده گرفته شود.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احساس ناامیدی و کمبود یاری سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که لحظات خوشی که برایش باقی مانده، در حال از بین رفتن است و به دنبال فردی می‌گردد که بتواند به او کمک کند و دستش را بگیرد. این درخواست برای حمایت و همراهی نشان‌دهنده تنهایی و نیاز به عشق و دوستی است.