شمارهٔ ۷۱ - لغزیست که در طلب خربزه گفته

هوش مصنوعی: ای بخشنده‌ای که در این جهان، امید هر چیزی که برمی‌خیزد، از بارش سخاوت تو نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من به گونه‌ای سخن گفتم که می‌توان آن را به حال بد تو تشبیه کرد.

هوش مصنوعی: آنچه از زبان فارسی و عربی به دست می‌آید، اگر با هم ترکیب کنی، دو حرف اول آن را می‌توانی به کار ببری.

هوش مصنوعی: هرکس که او را ببیند، بر زبانش نامی از نام‌های دشمنان تو جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی با پارسی‌زبان‌ها ارتباط برقرار کرد، مادرش چقدر در این مورد سخت‌گیر و چقدر در این زمینه بی‌توجه بود.

هوش مصنوعی: هر چیزی که از تازگی و نو بودنش باقی بماند، مانند شکل و نمای آن به درستی باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: در شب‌هایی که من با حضور تو خوشبختی‌ام را به دست می‌آورم، نیکی و محبت تو مرا به پاکی و صفا می‌آورد.

هوش مصنوعی: آن عددی را به من داده‌ای که بر روی دست راست و پشت عدم روشنایی به‌دست آمده و از فروتنی و رکود ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر به من بخشیده شد، خوب است وگرنه تو در بصره‌ای و من در بست.

هوش مصنوعی: در دو وجود، وجودی وجود ندارد که برای رهایی از هستی تلاش کند.