شمارهٔ ۴۳۷ - بزرگی به خانهٔ انوری رفت در تهنیت قدوم او گوید

هوش مصنوعی: سلام! خوش آمدی! وارد شو و تاثیر نیک وجودت را در دین خدا ببین.

هوش مصنوعی: ای کسی که سرنوشت را به دست داری، تمام عالم و هستی را تحت کنترل خود گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: خدمت به تو برتر از مقام و ثروت است و اراده و تلاش تو از هر چیزی بیشتر ارزش دارد.

هوش مصنوعی: از تأثیر و زیبایی ستاره‌ای که آرامش ندارد و از بی‌تفاوتی زمانه، دشواری‌ها و چالش‌ها سر می‌زند.

هوش مصنوعی: ای کسی که به بلندی‌های آسمان دست یازیده و به اندازه او، گوی خورشید را به میل و اراده خود گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: در خیابانی بوده‌ای که در آنجا، افرادی به خاطر عشق و احترام، به حالت سجده در آمده‌اند.

هوش مصنوعی: ای آسمان، از تو دوری می‌کنم و راهی جدید را انتخاب می‌کنم. ای دنیا، نمی‌خواهم بیشتر از این به تو توجه کنم و از تو روی برمی‌گردانم.

هوش مصنوعی: به خاطر لطف و بزرگواری تو بر زمین برقصم و با هر قدمی که برمی‌دارم، بر ارزش و مقام من بیفزایم.

هوش مصنوعی: اگر جایی که می‌خواهی بروی مناسب قدوم تو نیست، اشکالی ندارد که برای مدتی با لطف و محبت نزول کنی و بمانی.

هوش مصنوعی: تو شخصیتی هستی که با جلوه و عظمت خود، سایه‌ای بر روی تمامی سختی‌ها و ناملایمات زندگی می‌افکنی.

هوش مصنوعی: ای کسی که برای رسیدن به تو تلاش کرده‌ام، تو نیکبخت‌ترین ستاره هستی و من در جستجوی خوشبختی‌ام. حالا زمان آن رسیده که به عشق من پاسخ دهی.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر می‌گوید که تو به زیبایی و طراوت، خانه‌ام را تزئین کردی، و همچنین ماه و سال را نیز به زیبایی تزیین می‌کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که دچار سختی و زحمت می‌شوم، در عوض، وقتی به موفقیت یا خدمت می‌رسم، احساس خوبی می‌کنم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که آسمان وجود دارد و ستاره‌ها در آن در حال حرکت‌اند، عشق و دوستی نیز ادامه خواهد داشت.

هوش مصنوعی: باد عمر تو هم‌پای زمانه باشد و ارزش تو هم‌سان با ستاره‌ها.