شمارهٔ ۴۰ - فی‌الحکمة

روزی شخصی باهوش با فردی نادان گفت که رئیس شهر ما آدمی است بی‌حیا و گدا !

فرد نادان گفت چطور وی را گدا خطاب میکنی در صورتی که یک عدد از جواهراتی که روی کلاه او نصب است برای گذران زندگی چندین روز یا بلکه چندین سال امثال من و تو کافی است

فرد دانا گفت ای آدم مسکین و بیچاره اشتباه کرده ای، و اشتباه از این جهت کرده ای که: آیا آن همه دارائی وی در اصل می دانی از کجا آمده؟

در و مروارید گردن بندش از اشک فرزندان من حاصل گشته و لعل و یاقوت نصب شده بر زین و برگ وی از خون یتیمان شما حاصل گشته (یعنی به واسطه ظلم بر من و تو این ثروت را به دست آورده)

او که حتی تا آب خودنش را نیز ما برایش تهیه کرده ایم، اگر خوب دقت کنی می توانیم ادعا کنیم که تا مغز استخوانش هم از آن ما است

عمل "خواستن" گدایی حساب می شود حالا می خواهی اسمش را یک دهم مال بگذاری یا مالیات فرقی نمی کند زیرا که اگر ده ها نام دیگر هم رویش بگذاری باز به معنی همان حقیقتِ گدایی می دهد

گدا بودن جز به این معنی نیست که تو چیزی را می خواهی، پس اگر مانند سلیمان یا قارون ثروتمند هم باشی، اگر خواستن را پیشه کنی باز گدا محسوب می گردی