شمارهٔ ۳۲۱ - در وصف کوشک و سرای مجدالدین ابوالحسن عمرانی

هوش مصنوعی: چه نیکو است کارنامهٔ ارژنگ، ای بهار! که تو از رنگ آن حسرت می‌خوری.

هوش مصنوعی: محل حضور تو بهشتی است و به همین دلیل، سقف تو نباید از آسمان بالاتر برود، زیرا آسمان از این جهت شرمنده است.

هوش مصنوعی: زندگی تو را به رنگ قضا و سرنوشت درآورده است و نقشت را بدون رنگ و بی‌نشان ترسیم کرده است.

هوش مصنوعی: زیبایی قندهار در مقایسه با تو نازیباست و دنیای بیرون برای تو به اندازهٔ کافی وسیع و خوشایند نیست.

هوش مصنوعی: جانوران و پر birds به لحاظ ظاهری و ویژگی‌هایشان همیشه در حال حرکت و تغییر هستند.

هوش مصنوعی: پیکان کمان تو دیگر از فشار تیغ سرگردان آزاد است و از زنگ خطر در امان است.

هوش مصنوعی: زائر در حال دعایت، صدای گردش گردن بندت را می‌شنود؛ این صدا از یک قدمی تا یک فرسنگی به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: در اینجا، اشاره شده که صدای مطربان با نواهایی که می‌زنند، هم در یک لحن و هم در یک هماهنگی خاص شنیده می‌شود. این نشان‌دهنده شادی و هماهنگی در جشن یا مراسمی است که در حال برگزاری است.

هوش مصنوعی: صدای نی تو را می‌خواند و صدای چنگ تو را نوازش می‌دهد.

هوش مصنوعی: مدام به یاد خواجه هستم و در هر لحظه، مانند جام پر از شرابی که سر و صدایی شبیه زنگ دارد.

هوش مصنوعی: دین بوالحسن به دانش و فرهنگش آنچنان اهمیت می‌دهد که خاک را از زمین جدا کرده و به آسمان می‌برد.

هوش مصنوعی: کسی که عدالتش باعث نظم و ساماندهی امور می‌شود، به زیبایی و تنوعی مانند ستاره‌های درخشان در آسمان ظاهر می‌شود.

هوش مصنوعی: کسی که در انتقام خود حسود است، مانند شکارچی‌ای است که با چنگال‌های تیز خود، به شکار آهو می‌پردازد و نتیجه‌اش را به اندازه‌ی خواسته‌ی بزرگش دریافت می‌کند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی بر وفق مراد است و همه چیز به خوبی پیش می‌رود، گاهی شیرینی و لذت را تجربه می‌کنیم و گاهی هم تلخی و سختی را می‌چشیم.

هوش مصنوعی: باد همیشه از اشک حسد بر سر بدخواه تو می‌وزد، همان‌طور که پشت پلنگ همیشه پنهان است.