غزل شمارهٔ ۷۵

هوش مصنوعی: آرزو دارم که دیدار تو جانم را بگیرد و عدم وجود تو، ایمانم را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: من از دنیا ایمان و روحی داشتم، اما عشق تو هم جانم را می‌گیرد و هم ایمانم را.

هوش مصنوعی: نگاه‌های مغرور و دلربایت تمام وجودم را می‌برد و با ظرافت‌هایت، از خانه و خانواده‌ام دورم می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق تو دل مرا می‌خواند، گویی جانم را به خاطر محبت دروغینت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: به عقل گفتم که خود را پنهان کن و برو، زیرا تمام اسرار و نهان‌ها را از من می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر این بار از من جدا شود، دوباره به دستانم باز خواهد گشت و مرا خواهد برد.

هوش مصنوعی: چند نفر از عشق شکایت کرده‌اند که فلانی را رها کرده و به دیگری می‌برد.

هوش مصنوعی: تمام این حرف‌ها را فراموش کن، فقط کافی است بگویی که آرزوی دیدن چهره‌ات، جانم را به خطر می‌اندازد.