غزل شمارهٔ ۶۵

هوش مصنوعی: زلف تو مانند قمر زیبا و تابان است و لب‌های تو طعم شیرینی شکر را دارد.

هوش مصنوعی: عشق این دو زیبایی مرا با لبانی خشک و چشمانی اشک‌آلود مواجه کرده است.

هوش مصنوعی: از دیگران بپرس که درباره‌ی من چه می‌دانند، چون او (محبوب) به خوبی از حال و روز من باخبر است.

هوش مصنوعی: کسی که چهره تو را دوباره ببیند، از عشق سیراب خواهد شد و دیگر به خواب و خوراک اهمیت نخواهد داد.

هوش مصنوعی: خاک پای تو به اندازه‌ای ارزشمند است که مانند تاجی بر سر من می‌درخشد.