غزل شمارهٔ ۴۱

هوش مصنوعی: دل بدون تو به شدت رنج می‌کشد و جانم در دستش پر از ذلت و ناچیز است.

هوش مصنوعی: در عشق تو، اشک‌های چشمانم به واقع ارزشمندتر از هر نوع یاری و کمک دیگر است.

هوش مصنوعی: در پی تو، هیچ چیز برایم مهم نیست و خود را از خاک هم پست‌تر می‌دانم. ای سرنوشت شوم، این چه نوع خودسانسوری و فروتنی است؟

هوش مصنوعی: ما برای خوشحالی دشمن کاری کردیم، اما می‌دانم که این اقدام از روی دوست‌داری نیست.

هوش مصنوعی: فراق و دوری تو، مانند رنگ سیاه است که زندگی‌ام را به درد می‌آورد؛ و این نیز نشان از روشنی و صفای زندگی‌ام دارد.