غزل شمارهٔ ۳۳

هوش مصنوعی: عشق تو برای من از تمام زیبایی‌ها و نعمت‌های دنیا ارزشمندتر است و حتی سختی‌ها و دردهایی که به خاطر تو تحمل می‌کنم، از آرامش و راحتی زندگی خودم هم شیرین‌تر است.

هوش مصنوعی: من دوست دارم که دل کسی را برده باشی، اما آنچه واقعاً برایم خوشایند است این است که دل تو در جانم احساس وجود کند.

هوش مصنوعی: من به جایی رسیدم که به خاطر دوری از عشق، دیگر نمی‌توانم ملامت‌ها را تحمل کنم و در واقع، این وضعیت برایم دشوارتر از تحمل ملامت‌هاست.

هوش مصنوعی: دل به بدی عادت کرده و خیال می‌کند که خوردن زهر بهتر از آن است که به خوبی بپردازد.

هوش مصنوعی: برقراری ارتباط با تو هیچ‌گاه درستی نیافت و روزها فقط به دردسر و خسارت گذشتند که این وضعیت بهتر و خوشایندتر بود.

هوش مصنوعی: زندگی سپری شد و زیبایی‌هایی که در دستانم بود، همچنان باقی ماند. اما حالا که دخل و خرج من همخوانی ندارد، راحت‌تر است که به آرامش خاطر برسم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر دل و جانمان به سمت تو آمدیم و این کار را به خاطر اثر تیر کمان انجام داده‌ایم. این کار برای ما خوشایندتر است.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به خاطر غمت خالی شده است، بی‌گمان شبانی که بی‌غم باشد خوش‌تر از این است.

هوش مصنوعی: این همه زیبایی و خوبی در جهان وجود دارد و تو از آن غافل هستی، در حالی که تجربه و خوشی‌های دنیا در همین جاست.